Onderwerpen:

1. Verslag van de najaars-afscheidsrit

1: Verslag van de najaars-afscheidsrit

Afscheid met een gouden randje

20 september was het dan zover: de laatste rit van de huidige HVVP-organisatie. Een dag met een gouden randje, want na elf jaar organiseren, routes uitzetten en heel wat kilometers maken, kwam er een einde aan een mooie periode.

Begin van het jaar hadden Sonja, Nico en Jan al aangekondigd dat het moment was aangebroken om na elf jaar een punt achter hun werkzaamheden voor de organisatie te zetten. Niet omdat de liefde voor de oldtimers minder was geworden, maar omdat het tijd werd om het wat rustiger aan te gaan doen, in de hoop het stokje over te kunnen dragen.

Natuurlijk hoopten we dat er vrijwilligers zouden opstaan die de HVVP willen voortzetten, zodat de groep ook in de toekomst kan blijven genieten van mooie ritten, bijzondere auto’s en vooral van de gezelligheid die de HVVP zo kenmerkt.

Dat het organiseren van evenementen niet altijd vanzelfsprekend is, ervaarden we ook tijdens deze laatste rit. Hoewel we al ruim van tevoren een restaurant hadden besproken waar we met onze oldtimergroep zouden starten, kregen we een paar dagen voor het evenement te horen dat zij er toch van afzagen.

En wat doe je dan? Je hebt 45 inschrijvingen en dus 45 oldtimers die staan te trappelen om er samen een mooie dag van te maken. Dan zit je toch wel even met de handen in het haar.

Gelukkig geldt hier het oude gezegde: wie goed doet, goed ontmoet.

Omdat we met onze vriendengroep al verschillende keren acte de présence hadden gegeven tijdens de Vestingdagen bij het Droogdok Jan Blanken, bedacht Sonja ineens dat daar misschien wel de oplossing lag. Ze nam contact op met Hetty van het Droogdok, legde de ontstane situatie uit en vertelde dat we eigenlijk met de handen in het haar zaten.

Hetty had direct begrip voor de situatie en zei: “Natuurlijk gaan we jullie helpen!”

En zo kwam het dat alle deelnemers een paar dagen voor het evenement nog een extra mailtje ontvingen met de mededeling dat de startplaats was gewijzigd. Niet het restaurant, maar het Droogdok Jan Blanken in Hellevoetsluis zou het vertrekpunt van onze afscheidsrit worden.

Zondagochtend was iedereen al vroeg uit de veren. Rond half tien reden de eerste oldtimers het Droogdok binnen. Gelukkig is het Droogdok een ruime locatie, zodat we de auto’s keurig achter elkaar konden opstellen. Er was dan ook ruimte genoeg voor alle oldtimers die zich hadden aangemeld.

Binnen werden de deelnemers, zoals we inmiddels gewend zijn, verwelkomd door Sonja en Betty. Zij zaten achter de vertrouwde tafel klaar om de tasjes en routebeschrijvingen uit te delen. Daarna konden de deelnemers zich naar de balie begeven, waar heerlijke verse koffie klaarstond.

Er werd natuurlijk volop bijgepraat en van gedachten gewisseld. De sfeer was ontspannen en gezellig, maar tegelijkertijd hing er ook iets bijzonders in de lucht. Iedereen wist immers dat dit niet zomaar een rit was.

Op een gegeven moment vroeg Sonja het woord. Ze heette iedereen van harte welkom en sprak onder andere haar blijdschap uit over de grote opkomst. Dat er maar liefst 45 equipes hadden gereageerd op de oproep voor deze afscheidsrit, deed haar zichtbaar goed.

Vervolgens kondigde ze Nico aan, die de route nog eens nader zou toelichten.

Dat was deze keer extra belangrijk, want door de last-minute wijziging van de startlocatie klopte het eerste gedeelte van de routebeschrijving natuurlijk niet meer. Nico nam daarom de deelnemers mee door het aangepaste begin van de route, zodat iedereen goed voorbereid aan de rit kon beginnen.

Na de uitleg van Nico vroeg Betty het woord. In haar toespraak bedankte zij de organisatie voor alle jaren waarin er met veel inzet routes werden uitgezet en evenementen werden georganiseerd. En natuurlijk mochten ook de meerdaagse evenementen daarbij niet worden vergeten.

Na de woorden van Betty was het de beurt aan Rutger Booy, één van de oprichters van het eerste uur. Ook hij wilde de huidige organisatie graag toespreken. Hij bedankte Sonja, Nico en Jan voor hun jarenlange en onuitputtelijke inzet om de HVVP voort te zetten. Voor alle ritten en evenementen die werden georganiseerd, maar ook voor de verschillende jubilea die in de loop der jaren werden gevierd.

Aan het einde van zijn toespraak overhandigde Rutger aan Sonja, Nico en Jan een envelop, waarin de goede wensen nog eens nadrukkelijk tot uiting kwamen. Daarbij zat ook nog een leuk Rotterdams cadeautje.

De toespraken werden door de organisatie bijzonder gewaardeerd. Het is toch mooi om op zo’n moment te horen dat al die jaren van organiseren, plannen, uitzetten en regelen door de deelnemers niet onopgemerkt zijn gebleven.

Daarna vroeg Sonja de medewerkers van het Droogdok naar voren. Zij wilde hen nog eens persoonlijk hartelijk bedanken voor de geweldige hulp die zij op zo’n korte termijn hadden geboden. Dankzij Hetty en haar collega’s kon onze afscheidsrit, ondanks de onverwachte problemen met de oorspronkelijke startlocatie, gewoon doorgaan.

Als blijk van waardering overhandigde Sonja aan ieder van hen een leuk cadeautje.

Een mooi gebaar voor de mensen die ons op het laatste moment uit de brand hadden geholpen. En zo begon deze bijzondere afscheidsrit uiteindelijk op een plek waar we ons al vaker bijzonder welkom hadden gevoeld: het Droogdok Jan Blanken.

De rit die voor deze bijzondere dag was uitgezet, voerde ons over maar liefst drie eilanden: Voorne-Putten, Goeree-Overflakkee en Schouwen-Duiveland. Vanuit Hellevoetsluis vertrokken we richting Stellendam,

om vervolgens via Havenhoofd en Goedereede

naar Ouddorp te rijden.

Vanuit Ouddorp ging de route over de binnenzijde van de Grevelingendam richting Renesse.

Daar vervolgden we onze weg naar Burgh, waar een wel heel bijzondere pauze op ons wachtte.

Bij aankomst stonden Nico en Sonja al klaar met een aantal tafels waarop allerlei frisdranken stonden uitgestald.

Daarnaast stond Nico’s auto met de achterklep omhoog. Die was voor de gelegenheid veranderd in een soort mobiele etalage, gevuld met allerlei lekkers: broodjes, worstenbroodjes, kaneelbroodjes, koffiebroodjes en ga zo maar door.

Het was duidelijk dat hier niet alleen aan de auto’s, maar ook aan de inwendige mens was gedacht!

Het was een welkome onderbreking van de rit en de deelnemers maakten dan ook dankbaar gebruik van de drankjes en alle lekkere broodjes. Er werd gezellig bijgepraat en ondertussen konden de oldtimers even afkoelen voordat de route weer werd vervolgd.

Via de dijk langs de Oosterschelde reden we vervolgens naar de Plompetoren. Vanaf daar ging het richting Noordwelle en Ellemeet. Via de Grevelingendam reden we vervolgens weer terug richting Stellendam,

om uiteindelijk koers te zetten naar Melissant, waar de laatste bestemming van deze bijzondere dag lag: de Elisabethhoeve.

Ook daar hadden Nico en Sonja nog een verrassing in petto. Op de tafeltjes stonden allerlei schalen klaar met onder andere worst, kaas en nog veel meer lekkers. Achter een grote balie stonden Nico en Sonja geholpen door een aantal vrienden, waarvan er zelfs twee uit Groningen kwamen namelijk Nico en Dineke, klaar om de deelnemers van drinken en warme versnaperingen te voorzien. Ook van het stokbrood en de salade werd volop gebruikgemaakt.

Tijdens het eten was er nog een leuke verrassing. De eigenaren van de auto’s werden uitgenodigd om een lootje te pakken uit een mandje waarin alle lootjes waren verzameld. Op de lange tafels stonden allerlei verschillende pakketjes uitgestald, zodat er voor iedereen een cadeautje klaarstond.

Welke deelnemer welk pakketje zou krijgen, was volledig aan het toeval overgelaten. De lotnummers werden immers willekeurig uit het mandje getrokken. Zo ging het er gezellig en soms toch ook een beetje spannend aan toe, want niemand wist van tevoren welk pakketje uiteindelijk mee naar huis zou gaan.

Toen uiteindelijk iedereen klaar was met eten en de pakketjes waren opgehaald, vroeg Waldi het woord. Hij bedankte de organisatie uitgebreid voor alle energie, ritten en evenementen die Sonja, Nico en Jan in de afgelopen elf jaar hadden georganiseerd. Daarbij sprak hij ook zijn waardering uit voor de website, die volgens hem altijd snel en accuraat werd bijgehouden.

Ook de vele fotoalbums werden door Waldi genoemd. “De fotoalbums zijn een mooie herinnering aan al die jaren,” zo sprak hij.

Als blijk van waardering had Waldi onder de deelnemers een inzamelingsactie gehouden. Hij overhandigde Sonja vervolgens een tasje met inhoud, dat zij zichtbaar verrast en met heel veel dankbaarheid in ontvangst nam.

“Daar gaan we zeker wat leuks mee doen,” sprak Sonja.

Daarna vroeg Jan van der Sluijs, namens de Stellendamse groep het woord, ook hij bedankte de organisatie voor alle mooie ritten en evenementen en overhandigde Sonja een envelop met inhoud als blijk van waardering.

Sonja bedankte Waldi, Jan en natuurlijk ook alle aanwezige HVVP-vrienden voor deze waardevolle blijken van waardering. Maar bovenal bedankte ze iedereen voor de gezelligheid en de vele mooie momenten die we de afgelopen jaren met elkaar hebben beleefd.

Daarna bedankte Sonja haar assistentes, die hadden geholpen bij het plakken van de lootjes op de pakketjes. Ook zij gingen niet met lege handen naar huis.

Ook de eigenaar van de Elisabethhoeve werd niet vergeten. Sonja bedankte hem hartelijk voor het beschikbaar stellen van de ruimte, waar we dit bijzondere afscheid konden vieren. Natuurlijk waren ook voor hem en zijn vrouw de nodige cadeautjes meegenomen.

Na de woorden van Sonja nam Betty het woord. Ook zij wilde nog eenmaal stilstaan bij de vele mooie jaren die achter ons liggen. Ze bedankte iedereen voor alle fijne momenten die we met elkaar hebben beleefd en voor de gezelligheid die de HVVP door de jaren heen zo heeft gekenmerkt.

Daarna was het de beurt aan Jan, de webmaster. Hij richtte zijn dankwoord vooral aan de deelnemers. In de afgelopen jaren hebben zij namelijk talloze foto’s van de ritten en evenementen ingestuurd. En juist die foto’s hebben ervoor gezorgd dat de website kon uitgroeien tot wat hij uiteindelijk is geworden: een prachtig digitaal fotoalbum en een blijvende herinnering aan de vele ritten, evenementen en bijzondere momenten die we samen hebben beleefd.

Want zonder de foto’s van de deelnemers zou een groot deel van die geschiedenis simpelweg niet vastgelegd zijn. De website is daarmee niet alleen een plek geworden waar informatie over de HVVP te vinden was, maar vooral ook een plek waar we steeds opnieuw konden terugkijken op de mooie momenten die we samen hebben beleefd.

Na alle welgemeende toespraken, mooie woorden en cadeautjes was het uiteindelijk tijd geworden om weer richting huis te gaan. Er werden nog heel wat handen geschud, bedankjes uitgesproken en afscheidsgroeten uitgewisseld.

In de loop van de dag was ook de zon steeds meer gaan schijnen. Samen met de hartelijke woorden, de vele afscheidsgroeten en vooral de gezelligheid zorgde dat ervoor dat deze voor ons toch wel emotionele dag uiteindelijk een dag met een gouden randje werd.

We kijken terug op een prachtige afsluiting van elf jaar HVVP-organisatie. Elf jaar waarin we samen heel wat kilometers hebben gereden, mooie plekken hebben bezocht en vooral veel plezier met elkaar hebben beleefd.

We bedanken in het bijzonder onze sponsoren, zonder wie we niet zoveel extra leuke dingen hadden kunnen doen, Jan, Cor, Patrick, Rob en Helma hartelijk bedankt voor al die jaren van niet aflatende steun, het was geweldig.

Bedankt allemaal voor de mooie jaren, de gezelligheid en het vertrouwen. En wie weet… wellicht tot ziens!

Sonja, Nico en Jan

Fotoalbum najaars-afscheidsrit 2026

---

Graag tot de volgende nieuwsbrief, die verschijnt op vrijdag 6 november 18.30 u.

Hartelijke groet,

Nico & Sonja ( organisatie)

Jan ( webmaster)