Onderwerpen:
- Inschrijving najaars-afscheidsrit
- Verslag Vestingdagen
- Verslag Veluwe vierdaagse
1: Inschrijving najaars-afscheidsrit
De najaars-afscheidsrit: drie eilanden, één prachtige route!
Voor onze najaars-afscheidsrit hebben we iets moois voor jullie in petto! We doen maar liefst drie eilanden aan: Voorne-Putten, Goeree-Overflakkee en Schouwen-Duiveland.
We hebben een prachtige route die, waar mogelijk, over de mooiste binnenwegen voert. Onderweg komen we langs gezellige dorpen, karakteristieke weggetjes en natuurlijk de nodige mooie dijken. Kortom: volop genieten van het landschap, de gezelligheid én natuurlijk van onze oldtimers!
De inschrijving is nog geopend tot en met 13 september, dus wacht niet te lang en schrijf je in voor deze mooie afsluiter!
Voor alle informatie over de rit en de inschrijving: klik hier.
Wij hopen jullie allemaal te zien tijdens deze gezellige en verrassende rit!
2: Verslag Vestingdagen
Terugblik op de Vestingdagen – 15 en 16 augustus
De HVVP was ook dit jaar weer van de partij tijdens de Vestingdagen op 15 en 16 augustus, en wat was het weer een gezellige en geslaagde editie!
De voorbereidingen waren natuurlijk al ruim van tevoren begonnen. Nico en Sonja waren al weken druk in de weer met het bij elkaar zoeken van alle spullen die mee moesten en met het controleren en testen van de geluidsapparatuur. Want zeg nou zelf: een gezellig muziekje hoort er toch gewoon bij?
Ook werden de boodschappen geregeld, zodat iedere deelnemer een compleet pakketje kreeg met broodjes, een flesje water, etc. Aan de inwendige mens was dus goed gedacht!
En natuurlijk was daar weer onze vertrouwde ‘cateringkar’, oftewel de caravan van Hans. Nel en Dineke zorgden daar voor koffie, thee, frisdrank en natuurlijk iets lekkers erbij. De koffiehoek bleek niet alleen populair bij de deelnemers, maar trok ook heel wat bezoekers die gezellig bij de HVVP kwamen ‘buurten’.
Vroeg uit de veren
Op zaterdag konden we al vanaf 7.30 uur het terrein op. Voor sommigen misschien een beetje vroeg… maar met alle spullen die mee moesten, was die extra tijd zeker welkom!
Rond 8.00 uur kwamen Nico, Sonja en de webmaster met twee auto’s aan, omdat we twee auto’s hadden en slechts één chauffeur was Jan de webmaster ook meegereden waarna Nico hem weer terug naar huis moest rijden om zijn fiets op te halen. Hans was er al met vier auto’s. De caravan stond inmiddels al en met hulp van onder anderen Willem en zijn vrienden was Hans al flink opgeschoten met het opbouwen van de tent. Ook Nico kreeg hulp bij het opzetten van de HVVP tent, waarin de geluidsapparatuur een mooie plek kreeg.
Ondertussen waren Nel en Dineke al volop bezig met koffie en thee. En dat viel goed in de smaak bij al die harde werkers.
Sonja was inmiddels naar de ingang van de Vesting gelopen om daar de deelnemers op te vangen en van inrijkaarten te voorzien.
Veel nieuwe gezichten en prachtige oldtimers
Het werd een gezellig weekend met veel enthousiaste deelnemers. Opvallend was het aantal nieuwe deelnemers met bijzondere oldtimers van zeer groot tot heel klein. De deelnemers hoefden financieel niets bij te dragen, dit was mogelijk dankzij een bijdrage van het Droogdok (Fortresse). En aangezien de HVVP een echte vriendengroep is die door het Droogdok was uitgenodigd, vonden we het eigenlijk ook niet meer dan logisch om onze deelnemers gewoon gastvrij en zonder kosten te ontvangen en ze zo goed mogelijk van een natje en droogje te voorzien.
Sommige deelnemers hadden een heerlijk plekje gevonden in de beschutting van de walnotenbomen. Aan hun gezichten te zien, hadden zij het evenement al snel ingeruild voor een soort mini-vakantie. Lekker ontspannen tussen de prachtige oldtimers, in de schaduw en met alle gezelligheid om zich heen. De vakantiesfeer was duidelijk aanwezig!
De belangstelling was groot. Op beide dagen kwamen veel bezoekers op de Vestingdagen af en natuurlijk trokken de oldtimers volop bekijks. Dat leverde heel wat enthousiaste reacties én waarschijnlijk honderden foto’s op.
Voor de eigenaren was het natuurlijk ook leuk om over hun auto te vertellen. Er werd dan ook volop gepraat, gekeken, bewonderd en herinneringen opgehaald. Precies zoals het hoort bij een evenement als dit.
Sonja als gastvrouw en Nico als diskjockey
En dan was er natuurlijk nog Sonja, in de rol van gastvrouw, die zich tijdens het hele evenement over de deelnemers ontfermde. Regelmatig maakte zij een rondje langs de auto’s en kwam ze niet met lege handen aanzetten. De deelnemers werden getrakteerd op lekkere stukjes kaas, komkommer en zelfs warme gehaktballetjes.
Zo bleef niet alleen de sfeer, maar ook de inwendige mens goed verzorgd! Het was een klein gebaar, maar het maakte de gezelligheid en gastvrijheid van de HVVP helemaal compleet.
Nico had ook nog een extra taak op zich genomen: de muziek verzorgen. En dat kun je natuurlijk wel aan Nico overlaten! De muziekkeuze paste perfect bij het evenement. Net als de auto’s was ook de muziek heerlijk gedateerd. En zo hoort het natuurlijk op een oldtimer evenement: de nostalgie moet er vanaf spatten! De muziek zorgde dan ook voor een passende sfeer en bracht vervlogen tijden weer eventjes tot leven.
Gelukkig werkte het weer mee
Ook de weergoden waren ons goedgezind. Op beide dagen hadden we prachtig weer, gelukkig niet meer zo warm als de dagen ervoor, waardoor het terrein gezellig druk werd.
Alleen op zondag, precies op het moment dat we begonnen met afbreken, begon de lucht er ineens behoorlijk dreigend uit te zien. Toen moest het tempo toch maar even omhoog! Achteraf bleek het loos alarm en hebben we geen druppel gezien.
Twee extra monteurs, voor alle zekerheid!
Tijdens het evenement hadden we er ook nog twee extra monteurs bij. Hans en Willem hadden zich voor de gelegenheid gehuld in een heuse Jaguar-outfit, compleet met Engelse bolhoeden. Het zag er indrukwekkend uit en ze waren er duidelijk helemaal klaar voor om eventueel in actie te komen.
Gelukkig hebben we hun technische kwaliteiten niet nodig gehad, want ondanks al die mooie en soms stokoude oldtimers hebben we geen enkel pechgeval gehad. De heren konden hun gereedschapskist dus gesloten houden en zich vooral bezighouden met het gezellig maken van de Vestingdagen!
Bedankt!
Al met al kunnen we terugkijken op twee, goed bezochte geslaagde Vestingdagen. Veel mooie oldtimers, veel nieuwe gezichten, veel belangstelling en vooral heel veel gezelligheid.
Daarom willen we iedereen bedanken voor de aanwezigheid, de gezelligheid en het enthousiasme. Zonder deelnemers en bezoekers is er natuurlijk geen evenement!
Een extra bedankje is er voor Hans, die zijn caravan en attributen beschikbaar stelde, Willem voor zijn hulp en natuurlijk Nel en Dineke, die zich volop hebben ingezet om iedereen van koffie, thee, frisdrank en iets lekkers te voorzien.
En dan natuurlijk Sonja en Nico,
Namens alle deelnemers wil ik Sonja en Nico graag hartelijk bedanken voor het organiseren van twee prachtige dagen. We hebben er met z’n allen enorm van genoten! Ik weet als geen ander hoeveel tijd, energie en inzet er nodig is om zoiets te organiseren. Achter de schermen komt er ontzettend veel bij kijken.
Sonja en Nico, ontzettend bedankt voor jullie geweldige inzet, enthousiasme en gastvrijheid. Dankzij jullie hebben we met z’n allen kunnen genieten van twee fantastische dagen!
Helaas waren dit, voor de huidige HVVP organisatie, de laatste Vestingdagen, want zoals eerder aangekondigd gaat de huidige vrijwilligersploeg er na 11 jaar mee stoppen. We hopen van ganser harte dat er zich alsnog nieuwe vrijwilligers aanmelden om de HVVP voort te zetten. Bij interesse maken Sonja en Nico u graag wegwijs.
Tot zover de Vestingdagen van 2026, een weekend waar we met een grote glimlach en ook met een beetje weemoed op terug kunnen kijken!
De webmaster, Jan
3: Verslag Veluwe vierdaagse
Veluwe Vierdaagse 2026 – vier dagen genieten met onze oldtimers
Van 28 tot en met 31 augustus 2026 stond de Veluwe Vierdaagse gepland. Vijftien equipes hadden zich ingeschreven en dat beloofde dus een gezellige vierdaagse te worden. En dat is uiteindelijk ook gelukt!
De heenreis
Op vrijdag vertrokken de eerste equipes richting de Veluwe. De webmaster en de organisatie, samen met Marja, Aad, Helma en Rob, kwamen ’s morgens om 10.00 uur bij elkaar om vanuit Hellevoetsluis, met vier auto’s, gezamenlijk de reis aan te vangen.
Omdat het nu eenmaal minder aantrekkelijk is om met een kleine open oldtimer over de grote weg te rijden, hadden we besloten om de snelwegen zoveel mogelijk te mijden en helemaal binnendoor te gaan. Een prachtige rit, maar wel eentje van zo’n viereneenhalf uur.
Halverwege maakten we een tussenstop in Doorn. Daar werd een Restaurant opgezocht om even rustig een lekker broodje te eten. Tot dat moment had het weer zich uitstekend gedragen en leek er eigenlijk niets aan de hand.
Maar dat veranderde snel…
Toen we ons broodje achter de kiezen hadden en aan de laatste anderhalfuur van de rit begonnen, kwam de regen werkelijk met bakken uit de hemel. En als ik zeg bakken, dan bedoel ik ook echt bakken, vergezeld van enorme windvlagen en onweer. De regen viel niet meer verticaal naar beneden, maar kwam bijna horizontaal voorbij.
En dat is met een MG TD zonder zijruitjes toch wel een bijzondere ervaring. Bij ons kwam de regen namelijk vrolijk aan de rechterkant naar binnen. Je kunt je voorstellen hoe dat eruitzag en voelde voor de bijrijder. Maar goed, we zijn niet van suiker en uiteindelijk kwamen we allemaal aan op onze bestemming.
Bij aankomst in Vierhouten, later die middag, waren de meeste andere equipes inmiddels al gearriveerd. De koffie stond klaar en hier en daar werd al gezellig een drankje gedronken.
Helaas bleek er bij de organisatie van het hotel enige verwarring te zijn ontstaan. Nico en Sonja moesten daardoor direct aan de bak om het een en ander recht te zetten. Dat was gelukkig “snel” geregeld, waarna ook zij zich bij de rest konden voegen voor een welverdiend kopje koffie.
Daarna vroeg Sonja de aandacht om de deelnemers welkom te heten en ze op de hoogte te brengen van een aantal belangrijke punten zoals het gebruik van de drankenkaart en de mededeling dat op de laatste avond, in plaats van een à la carte diner, voor een buffet gekozen kon worden mits de deelnemers daarmee instemden, hetgeen ook het geval was.
De kamers zagen er prima uit: netjes, verzorgd en van alle gemakken voorzien. Zelfs koffie en thee waren op de kamers aanwezig.
’s Avonds gingen we met z’n allen aan tafel voor het diner. We hadden een keuzemenu en dat bleek goed in de smaak te vallen.
Na het diner werden er nog wat drankjes genuttigd en werd er gezellig nagepraat. Maar uiteindelijk werd het toch zachtjesaan bedtijd. De volgende dag stond immers de eerste echte rit op het programma.
De bos- en heideroute
De volgende ochtend hadden we om 09.00 uur afgesproken voor het ontbijt. Met de weersvoorspellingen in het achterhoofd was dat niet helemaal zonder reden. De eerste uren van de ochtend zouden nog wat twijfelachtig kunnen zijn.
Na een uitleg over de rit door Nico konden de deelnemers vertrekken voor de bos- en heideroute.
De route voerde ons dwars over de Veluwe en ging voornamelijk over smalle, sfeervolle weggetjes door uitgestrekte bossen en prachtige heidegebieden. Precies het soort wegen waar onze oldtimers uitstekend tot hun recht komen.
Onderweg deden we verschillende plaatsen aan, waaronder Garderen en Elspeet. In Elspeet was bovendien een boerenmarkt. Verschillende deelnemers maakten van de gelegenheid gebruik om even te stoppen, rond te kijken en natuurlijk ook de benen te strekken.
Een bijzondere stop bij Halte Assel
Wijzelf hadden onderweg een stop gepland bij Halte Assel. Dit is een bijzonder plekje bij het gehucht Assel. Ooit stond hier een station, maar dat is inmiddels verdwenen. Alleen het Eethuis Halte Assel herinnert nog aan de tijden van weleer.
We stonden nog maar net op de parkeerplaats toen er alweer een aantal andere oldtimers aankwam. Ook zij hadden het idee opgevat om bij Halte Assel iets te gaan eten.
Het was prachtig om al die verschillende oldtimers weer bij elkaar te zien. En niet alleen de bezitters vonden dat leuk; ook het publiek reageerde enthousiast op onze auto’s.
Zo liep er ook een enthousiaste knul rond met een fototoestel die duidelijk grote belangstelling voor de oldtimers had en allerlei vragen stelde aan de verschillende bestuurders.
Op een gegeven moment stapte hij op de bestuurder van de Porsche af met de vraag of hij de motor eens goed wilde laten ronken. Dan kon hij het geluid opnemen.
Tja… daar zeg je natuurlijk geen nee tegen!
Zo gezegd, zo gedaan. De Porsche liet even goed van zich horen en de fotograaf had zijn opname binnen.
Na onze stop bij Halte Assel zetten we de route weer voort richting het hotel. Ook het laatste gedeelte voerde ons weer door prachtige gebieden met bossen, heide en mooie rustige wegen.
Aan het einde van de dag kwamen we allemaal weer terug bij De Mallejan. En zoals dat bij een mooie oldtimerrit hoort, werden onder het genot van een drankje de nodige ervaringen uitgewisseld.
Wat bijzonder leuk was voor de organisatie, waren de vele complimenten over de route. Iedereen was het er eigenlijk wel over eens: het was een prachtige route, met voldoende leuke plaatsen onderweg waar je kon stoppen, iets kon bekijken of rustig de lunch kon gebruiken.
Een vrije avond
Op deze tweede dag stond er geen gezamenlijk diner op het programma. Iedereen kon dus zelf bepalen waar en wanneer hij of zij de avondmaaltijd wilde gebruiken.
Een aantal deelnemers koos voor een gezellig pannenkoekenrestaurant,
terwijl anderen een chique restaurant in Vierhouten hadden ontdekt. Weer anderen trokken er met hun auto wat verder op uit om ergens anders een hapje te gaan eten.
Zo had iedereen de vrijheid om de avond op zijn eigen manier in te vullen.
De Hanzestedenroute
De volgende dag stond de Hanzestedenroute op het programma. Een prachtige route langs drie historische Hanzesteden: Hattem, Kampen en Elburg.
Nog even een belangrijke uitleg
Na het ontbijt gaf Nico wederom een toelichting op de te rijden route. Daarbij gaf hij nog een extra waarschuwing voor een bijzonder herkenningspunt onderweg: de New York Pizza.
Tijdens het proefrijden op dinsdag hadden Nico en Sonja hier namelijk nog aardig wat zoekwerk aan gehad. Ze wisten precies waar de New York Pizza volgens de routebeschrijving moest zitten, maar hoe goed ze ook keken… nergens was een New York Pizza te bekennen!
Uiteindelijk bleek de verklaring heel simpel. Het hele gebouw stond ingepakt in een steiger, met daar overheen allerlei plastic. Daardoor was de naam volledig aan het zicht onttrokken. Je kon er dus rustig langsrijden zonder ook maar enig vermoeden te hebben dat je het juiste punt al voorbij was.
Nico waarschuwde ons daarom nog maar eens goed op te letten.
Ook vestigde hij de aandacht op de naam van de brug waar we onderweg overheen moesten rijden. Op dat korte stukje bevinden zich namelijk maar liefst drie bruggen en de namen daarvan staan aan de zijkant op de reling.
Dus ook daarvoor gold: goed opletten en vooral de naam van de brug controleren!
Met deze laatste aanwijzingen nog vers in het geheugen konden we op pad.
Ook deze dag begonnen we natuurlijk met een blik op de weersvoorspellingen. Inmiddels hadden we wel geleerd dat het weer zich niet altijd aan de voorspellingen houdt, maar toch probeerden we er rekening mee te houden. Op basis van wat we op Buienradar zagen, besloten we om rond 10.00 uur te vertrekken.
Maar ja… dat was buiten de waard gerekend!
In het begin was het nog even droog en leek het allemaal mee te vallen. Maar al snel begonnen de buien en die werden steeds heftiger. Uiteindelijk reden we door één grote misère van regen en nevel. De prachtige vergezichten langs de dijken over de IJssel verdwenen volledig in het niets.
Dat was natuurlijk ontzettend jammer. Juist die uitzichten waren een mooi onderdeel van de route.
Ook de plaatsen die we onderweg aandeden, waren door het slechte weer eigenlijk nauwelijks te bezoeken. Je stapt tenslotte niet voor je plezier uit je oldtimer om vervolgens binnen enkele seconden doorweekt te zijn.
Wat het weer betreft was het dan ook eerlijk gezegd een behoorlijk teleurstellende dag.
Toch hebben we de route gewoon uitgereden. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik onderweg af en toe dacht: zal ik mijn periscoop maar opzetten? Misschien dat we dan nog iets zien!
Een groot aantal deelnemers had ook besloten de route te rijden en zij hadden helaas grotendeels dezelfde ervaring. Een aantal equipes koos ervoor om een museum te bezoeken. Achteraf gezien was dat misschien helemaal niet zo’n slechte keuze!
Onverwachte hindernis in Elburg
Alsof het weer nog niet genoeg roet in het eten had gegooid, kregen we in Elburg ook nog te maken met een onverwachte omleiding. De weg naar kade bleek afgesloten.
Dat was vreemd, want het bord dat erbij stond vertelde een ander verhaal. Volgens de informatie zou de weg gewoon open moeten zijn, maar in werkelijkheid konden we er niet door.
Nico en Sonja hadden de route op dinsdag nog nagereden en toen was er helemaal niets aan de hand geweest. Dit was dus duidelijk zo’n situatie waar je als organisatie simpelweg niets aan kunt doen.
De deelnemers moesten improviseren en via een andere uitgang Elburg uitrijden om vervolgens de route weer op te pakken.
Je ziet het maar weer: hoe goed je een route ook voorbereidt, er zijn altijd onverwachte omstandigheden.
Ondanks het slechte weer én de omleiding waren de reacties op de route gelukkig toch heel positief. En dat is natuurlijk geweldig om te horen, want daar doen we het uiteindelijk allemaal voor. En je kan de route later, bij goed weer natuurlijk nog eens gebruiken.
Nadat iedereen weer veilig bij het hotel was teruggekeerd, werd er gezellig nagepraat en natuurlijk ook nageborreld. De verhalen over de regen en de avonturen onderweg kwamen vanzelf op tafel.
Het laatste gezamenlijke diner
’s Avonds stond er een buffet op het programma. De tafels waren speciaal voor de HVVP in een aparte zaal netjes gedekt en het zag er allemaal verzorgd uit.
Er was een uitgebreid lopend buffet met zowel koude als warme gerechten. En als afsluiting was er als dessert nog een keuze van de menukaart.
Na het dessert gingen een aantal deelnemers nog gezellig een drankje drinken, terwijl anderen ervoor kozen om de nachtrust op te zoeken. De volgende ochtend stond immers alweer de terugreis op het programma.
De laatste ochtend
En toen was het alweer maandag en dus tijd voor de terugreis.
Het was deze ochtend dan ook vroeg opstaan. Iedereen zat al vroeg aan het ontbijt en langzaam drong het besef door dat er toch echt een einde was gekomen aan onze Veluwe Vierdaagse.
Na het ontbijt nam Sonja nog even het woord. Ze bedankte alle deelnemers voor hun deelname en vooral ook voor de gezelligheid gedurende deze vier dagen. Ze sprak de hoop uit dat iedereen het ontzettend naar zijn zin had gehad.
Daarna deed ze nog een verzoek dat inmiddels eigenlijk een beetje traditie is geworden binnen de HVVP: of iedereen mee naar buiten wilde komen voor de groepsfoto.
Natuurlijk werd daar gehoor aan gegeven. Vijftien equipes dat moest natuurlijk even worden vastgelegd.
Maar daarmee waren de dankwoorden nog niet voorbij.
Nadat Sonja haar woord had gedaan, vroeg Waldi nog even de aandacht. Hij hield namens alle deelnemers een korte speech waarin hij Sonja, Nico en Jan bedankte voor de gezellige Vierdaagse, de mooie routes, de goede catering en de prima organisatie.
Dat compliment werd natuurlijk met veel dank ontvangen. Want uiteindelijk is dat precies waar je het als organisatie voor doet: ervoor zorgen dat iedereen kan genieten van zijn oldtimer, mooie routes kan rijden en vooral samen een paar fantastische dagen kan beleven.
En als we terugkijken op deze Veluwe Vierdaagse, kunnen we eigenlijk maar één conclusie trekken: ondanks een paar flinke regenbuien, een hoop improvisatie en af en toe een gebrek aan zicht, was het vooral een geweldige vierdaagse met een fantastische groep mensen.
Vijftien equipes, mooie oldtimers, prachtige routes, veel gezelligheid en vooral heel veel mooie herinneringen.
En daar doen we het voor!
De webmaster, Jan
Fotoalbum Veluwe vierdaagse 2026
Graag tot de volgende nieuwsbrief, die verschijnt op vrijdag 2 oktober 18.30 u.
Hartelijke groet,
Nico & Sonja ( organisatie)
Jan ( webmaster)
